Goed Voorbeeld: Frascati’s fanatieke jongerenredactie
Theater Frascati begon acht jaar geleden met het multidisciplinaire jongerenfestival Breakin’ Walls. Inmiddels worden er het hele jaar door producties en activiteiten georganiseerd onder deze naam. Bijzonder is dat Breakin’ Walls voor een groot deel wordt samengesteld door een gedreven jongerenredactie. Kiki Rosingh, educatief medewerker van het Frascati theater: ‘Ze zijn rete-enthousiast’.
‘De jongerenredactie bestaat uit gemiddeld vijftien jongeren tussen de 16 en 23 jaar, met verschillende achtergronden en opleidingsniveaus. Elke maand komen we samen en praten we over wat hen bezighoudt en wat ze van bepaalde theaterproducties vinden. Verder neem ik ze minimaal twee keer per maand mee naar voorstellingen, in Frascati of daarbuiten. Achteraf praten we daar uitgebreid over. Op basis van die gesprekken wordt het programma van het Breakin’ Walls-festival samengesteld. De redactie denkt ook mee over de marketing en de vormgeving. Zo wordt Breakin’ Walls echt iets van henzelf. Omdat deze jongeren uitgebreid bij de organisatie betrokken worden, zijn ze ook extra gemotiveerd om anderen enthousiast te maken voor het festival.’
In kubuspak naar school
De redactie promoot het festival in de eigen vriendenkring, maar gaat ook de straat op. ‘Dit jaar is het logo van Breakin’ Walls een hele grote kubus. We hebben enorme kubuspakken laten maken en de jongeren zijn in die outfit naar cafés en feestjes gegaan – en zelfs naar school en college. Je zou denken dat ze dat gênant vinden, maar ze waren rete-enthousiast.’ De jongerenredactie weet op deze manier veel leeftijdsgenoten naar het festival te trekken. Reden genoeg om deze fanatieke groep ook in te zetten bij het reguliere jeugdaanbod en de educatieve voorstellingen.
‘Ik selecteer elke maand een paar voorstellingen uit ons gewone programma, die mij geschikt lijken voor jongeren. Nieuw is dat de jongerenredactie daarbij een sideshow organiseert; bijvoorbeeld een debat, bandjesavond of expositie.’
Prikkelend theater
Kiki hoopt dat jongeren zich door theater en cultuureducatie verder kunnen ontplooien en vooral een mening leren vormen. ‘Frascati kiest bewust voor pittige, experimentele voorstellingen. Hiermee willen we jongeren aan het denken zetten: ‘Wat vind ik van dit thema? Raakt het me? En hoe komt dat dan?’. We willen laten zien dat theater je kan prikkelen, wakker schudden en zelfs boos kan maken. Ik zie van dichtbij dat educatie zo kan werken. Een meisje uit de jongerenredactie kwam als een stil muisje bij ons terecht. In een jaar tijd heeft ze heel veel voorstellingen gezien en inmiddels heeft ze een duidelijke mening over wat ze wel en niet mooi vindt, en waarom. Dit eerst zo verlegen meisje gaat nu bij een toneelclub.’
